Koridorius

In een grauw en vervallen flatgebouw in Vilnius (Litouwen) voert de camera ons langs de bewoners. Ze hullen zich in stilzwijgen en kijken betekenisvol in de camera waardoor zij ons betrekken in hun levens van desillusie en wanhoop. Het zijn de starende ogen van mensen die geen hoop meer hebben, niets meer hebben om voor te leven en een in zichzelf verzonken bestaan leiden waarin zij zich neer hebben gelegd bij hun lot. Verstoken van ieder woord spreken de omgevingsgeluiden, zoals vage stemmen, flarden radiomuziek en huilende kinderen, van een leven van weleer. Een echo uit de tijd van voor het verval en de teloorgang van hun hoop. Een verstilde studie van collectieve ontreddering en het onvermogen tot communicatie.

Sharunas Bartas was eigenlijk documentairemaker toen hij in 1991 zijn speelfilmdebuut maakte met ‘Trys Dienos’. Met dezelfde pure soberheid registreerde hij zijn hoofdrolspelers en maakte een pseudo-documentaire rond jonge mensen uit een generatie die zwaar te lijden heeft onder de erfenis van de vorige generatie. Bartas’ hoofdpersonen passen uitstekend in het sombere en troosteloze beeld dat zijn camera schetst van de stad en dat is in ‘The Corridor’ wederom het geval. Deze keer beperkt Bartas zich tot een flatgebouw en laat de gezichten spreken van dagelijkse ellende en een uitzichtloze situatie die hen murw geslagen heeft. Communicatie lijkt geen zin meer te hebben en de blik in hun ogen spreekt van een gedemoraliseerde psyche waaruit geen uitweg meer mogelijk is.